|
Łucznictwo : Przez wieki łuk używany był podczas polowań i wojen. Dwie najbardziej znane postaci historyczne kojarzące się z łucznictwem to Robin Hood i Wilhelm Tell. W XV-wiecznej Anglii i Francji sztuka łucznictwa osiągnęła taki poziom rozwoju, że stała się niemalże religijnym rytuałem.
Łucznicy używali broni składającej się z dwóch części : łuku wykonanego z kawałka elastycznego drewna z cięciwą łączącą jego dwa ramiona, jako naciągiem generującym napęd dla strzały oraz strzały, czyli prostego drzewca z jednym końcem zaostrzonym, drugim zaopatrzonym w pióra.
Używanie łuku i strzał do polowań i wojen w Afryce, Europie i Azji sięga ery paleolitycznej. Groty pierwszych strzał początkowo wytwarzano z opalanego drewna różnych gatunków, później kamienia i kości , wreszcie z metalu. Łuk nie był jednak potężną bronią dopóki nie wynaleziono łuku kompozytowego będącego kompozycją różnych materiałów sklejonych ze sobą: drewna, rogu i ścięgien, co znacznie zwiększało ich naturalną elastyczność i siłę.
Kusza jest to łuk wsparty na trzonie. Wystrzeliwuje ona pociski napędzane energią mechaniczną uwalnianą przez naciśnięcie spustu.Wydaje się być silniejszą bronią niż zwykły łuk i można nią miotać różne rodzaje pocisków: kamienie, strzały lub darty, ale zawsze pozostaje ona wolniejsza w stosunku do długiego łuku angielskiego (longbow), a niamalże tak samo jak on ciężka do trzymania. Nawet tzw. arbalest, czyli jej nowocześniejsza wersja jest nieporęczna i wolna.
Pod koniec XIII-ego wieku popularność kuszy znacznie spadła. W bitwie pod Crecy w 1346 roku angielski łucznik strzelający z ustalonych pozycji z długiego łuku angielskiego wykazał się dużo większą skutecznością niż genueński kusznik walczący po stronie francuskiej. To Anglicy byli najbardziej wykwalifikowanymi łucznikami i podkreślić należy, że długi łuk angielski cieszył się dużą sławą nawet po wynalezieniu broni palnej. Był on niezwykle potężną bronią, ale wymagającą ogromnej siły i wielu lat praktyki.
 |
Recommended Reading: |
Jak samemu zrobić prosty łuk i strzały
Dobry łuk jest wynikiem wielu godzin pracy, ale możesz całkiem łatwo sam skonstruować wygodny choć niezbyt trwały łuk. Jeżeli straci on swą sprężystość lub złamie się, można po prostu zrobić nowy. W tym celu weź kawałek twardego pozbawionego sęków i gałęzi drewna długości ok.1 m.
Starannie ostrugaj jego grubszy koniec, aby osiągnąl ten sam przekrój co koniec cieńszy. Jeśli dokładnie przyjrzysz się wybranemu przez siebie kawałkowi drewna zobaczysz jego naturalną krzywiznę. Zawsze strugaj powierzchnię drewna zwróconą ku sobie w przeciwnym razie łuk złamie się przy pierwszej próbie jego naciągnięcia. Dobrze wysuszone drewno jest bardziej odpowiednie niż świeże. Aby zwiększyć siłę naciągu łuku zwiąż dwa łuki w połowie ich długości tak aby przypominały literę X, a następnie zwiąż ich końce za pomocą sznurka i umocuj tylko jedną cięciwę.
Materiał na strzały wybieraj spośród najprostszych suchych kawałków drewna. Strzała powinna stanowić mniej więcej połowę długości łuku. Delikatnie ostrugaj drzewce dookoła ich osi. Prawdopodobnie będziesz je musiał trochę naprostować, najlepiej nad rozpalonymi węglami, uważając aby ich nie przypalić. Następnie trzymaj je wyprostowane aż do wystygnięcia. Groty strzał możesz zrobić z kości, szkła, metalu lub kawałków skał. Możesz też zaostrzyć drzewce i zahartować je opalając nad rozżarzonymi węglami. Teraz natnij lub wypiłuj na końcu strzały rowek (tzw. osadę) dla cięciwy, uważając aby strzała nie pękła. Następny etap to oklejanie strzały piórami po tej samej stronie co osada. Ten czasochłonny zabieg znacznie polepszy balistykę strzały, ale nie jest on konieczny.
Archery Links (in English):
Make your own traditional bow and arrows
How to shoot arrows accurately
